izleyenler mutlaka farkedecekleri izleyecek olanların ise dikkat etmesini tavsiye ettiğim ilk şey, ramon'un yaşama olan kendi mizacından kaynaklanan pozitif katkısı, ölme arzusundan bence daha güçlü...diğeri bir tezi ortaya attıp, buna izleyenlerin katılmalarını sağlamak için yapılan çabalar bazen aksi sonuçlar verebiliyor...filmi sadece izleyici olarak izlemek öyle sanıyorum ki yönetmeninde pek istediği bir şey değildir...o yüzden ramonun temsil ettiğini düşündüğüm,katı pozitvist ve maddeci hayat felsefesinin yaşamı sadece bir hak ve yükümlülük paradigması ile izleyiciye dayatmasını kabul etmiyorum...hukuki olarak liberal söylemle ifade edilen bir fikir kıvılcımının yıkıcı ve materyalist bir söylemle totaliter bir enkaza neden olabileceğini söylemedn geçmem mümkün değildi...filmin en bana ait dediğim tepkisi ramonun abisinin o saf ve cahil olmakla itham edilen adamın, başından sonuna kadar ki tutarlı tavrıdır...bizler yaşarken ve ya ölürken, yalnız yaşamayıp yalnız ölmüyoruz...birilerinide bizimle beraber yaşatıp öldürüyoruz...sonuç olarak...sadece bir film değil bence...son olarak bardem baya baya iyi oyuncu...

Yaşam nedir ?
Gibi derin bir soruya,kendi diliyle bir felçlinin gözünden cevap veren bir film.
Bu tür hastaları çok etkileyeceğini düşündüğüm bir yapım,üstelik bu konuyu işleyen onlarca film çekilmesine rağmen en kalitelisi...
En can alıcı noktası Ben neden mutlu olamıyorum ? repliği idi...
Javier Bardem de gereken performansı göstermiş.

**Kaçıp gidemiyorsan ve birilerine bağlı olarak yaşamak zorundaysan,gülerek ağlamayı öğreniyorsun

bunu sevenler, bunu da sevdi..